آنگاه که تنها شدي و در جستجوي يک تکيه گاه مطمئن هستي بر من توکل کن (نمل آيه 79) آنگاه که نوميدي بر جانت پنجه افکنده و رها نمي شوي به من اميدوار باش (زمر آيه 53) آنگاه که در پي تعالي وکمال هستي نيتت را پاک والهي کن (فاطر آيه 29) آنگاه که سر مست زندگاني و مغرور به آن شدي به ياد قيامت باش (فاطر آيه 5) آنگاه که دوست داري به آرزويت برسي به درگاهم دعا کن تا اجابت کنم (غافر آيه 60) آنگاه که دوست داري کسي همواره به يادت باشد به ياد من باش

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم بهمن 1385ساعت 18:57  توسط عظیم قاسمی  | 

درسفر قم غدیر عجب سعادتی بود تومسیر یکی از بچه ها دو سئوال مطرح کرد کلی بحث برانگیز بود مباحثه کردیم هر کسی پاسخی داد اما احساس کردیم او قانع نشده صبح که به محضر آیت الله همدانی رسیدیم ایشان فرمودند البته من دوست دارم سئوالاتی را مطرح کرده وبه آن پاسخ دهم وعجیب اینکه ایشان همان دو سئوال را مطرح وبر روی آن بحث کردند نمی دونم اتفاق جالبی بود بعد از جلسه اون دوست خوبمون با تعجب گفت این جوابا منو قانع کرد ولی چرا ایشان این دو سئوال را مطرح کرد؟

-------------

یکی از بچه ها اعتقادات خاصی داشت ومی گفت من تا بعضی از موارد را با چشم نبینم قبول نمی کنم

تقریبا مقام عرفا را تا حدی قبول نداشت وقتی خدمت آقای محمد تقی بهجت رسیدیم ایشان یکسره گریه می کرد بعد از جلسه دیدار واقعا عوض شده بودنمی دونم نگاه آقای بهجت با ایشان چکار کرده بود که می گفت من دیگه همه چیزو قبول کردم حتی کار ایشون به جایی رسید که وقتی زمینه یه گناه براش فراهم اومده بود فریاد زده بود من از زیارت بهجت بر می گردم هرگز

آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند                   آیا شود که گوشه چشمی به ما کنند 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه نوزدهم بهمن 1385ساعت 20:49  توسط عظیم قاسمی  | 

قطاري كه به مقصد خدا مي رفت

قطاري كه به مقصد خدا مي رفت ، لختي در ايستگاه دنيا توقف كرد و پيامبر رو به جهانيان كرد و گفت:
مقصد ما خداست . كيست كه با ما سفر كند؟
كيست كه رنج و عشق توامان بخواهد ؟
كيست كه باور كند دنيا ايستگاهي است تنها براي گذشتن ؟
قرن ها گذشت اما از بيشمار آدميان جز اندكي بر آن قطار سوار نشدنداز جهان تا خدا هزار ايستگاه بود.
در هر ايستگاه كه قطار مي ايستاد ، كسي كم مي شد قطار مي گذشت و سبك مي شد ، زيرا سبكي قانون راه خداست .
قطاري كه به مقصد خدا مي رفت، به ايستگاه بهشت رسيد . پيامبر گفت اينجا بهشت است . مسافران بهشتي پياده شوند،اما اينجا ايستگاه آخر نيست .
مسافراني كه پياده شدند ، بهشتي شدند .اما اندكي ،باز هم ماندند ،قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند.
آنگاه خدا رو به مسافرانش كرد و گفت :
درود بر شما ،راز من همين بود .آن كه مرا ميخواهد ، در ايستگاه بهشت پياده نخواهد شد .
و آن هنگام كه قطار به ايستگاه آخر رسيدديگر نه قطاري بود و نه مسافري

+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم بهمن 1385ساعت 22:10  توسط عظیم قاسمی  |