|
با عرض تشکر از عنایت عزیزان که با نظرات خود ما را دلگرم داشتند به درخواست شما ادامه سفر نامه را با یاری خداوند بزرگ می نویسم در ضمن از حضور سبزشما عزیزان در این وب تشکر می کنم:
با اظهار عنایتی که دوستان داشتند تصمیم گرفتم این سفرنامه را از اول شروع کنم :هنوز صدام دستگیر نشده بود حال وهوای عراق غریب بود . هر لحظه خبری تلخ از عراق به گوش می رسید . آیت ا...حکیم جمعه قبل در بمب گذاری در کنار حرم امیر المومنین شهید شده بود وراه عراق هم بسته بود با این اوضاع عشق حضرت ابا عبدالله به سرمان افتاده بود .وقتی می خواستم با دوستان راجع به سفر کربلا بگویم اینگونه می گفتم که اگر راه کربلا باز می شد خیلی خوب بود .شهریور بود چیزی به باز شدن بعد از ظهر به شهر شوش رسیدیم وحضرت دانیال را زیارت نمودیم شخصی که نامش را فراموش نموده ام به عنوان راهنمای ما انتخاب شد که البته ایشان را از طریق دوستان دیگر شناختیم باری ساعت ۱۰شب ماشین دیگری ما را به عین خوش برد شب وفردا را ماندیم و فردا پس از اذان مغرب وعشا پیر مردی که ساعت ۴.۵شب بود که مرز را پشت سر گذاشتیم هوا در حال گرگ ومیش شدن بود کفشها را در آوردیم وضو ساختیم ونماز خواندیم معنی آیه فاخلع نعلیک که در زمان حرکت دیده بودم را می فهمیدم به طور حسینی نزدیک می شدیم .پس از نماز بر خاستیم عجیب خستگی خسته اراده مان شده بود با عنایات خداوندی حرکت کردیم ساعت ۱۰ صبح بود که به ماشینهای عراقی رسیدیم با بلدچی خداحافظی کردیم وبه ماشینی که مطمئن بودیم ما را به کربلا می برد سوار شدیم .جنگ فلاکت بار آمریکا تازه تمام شدم خطوط انتقال برق قطع بودفقر وفلاکت از همه مسیر می بارید .ناگهان ماشین ما توقف کرد وقتی علت را جویا شدیم دیدیم کاروان ماشینهای آمریکایی نزدیک می شود خیلی دلم گرفت چرا مسلمانان اینقدر مرعوب آمریکا شده اند پس از عبور کاروانهای آمریکایی ماشین به راه افتاد ونزدیکی ظهر در کنار غذا خوری ایستاد بر روی فرشی که کف غذا خوری انداخته بودند نشستیم ناهار صرف شدوسوار بر اتوبوس به سمت کربلا راه افتادیم اشک در چشمانمان حلقه زده بود زیر لب هر کس نجوایی داشت وپیر مرد را دیدم که با قطرات اشکش غسل زیارت می کند پخش زنده تصویر از حرم مطهر امام حسین علیه السلام پخش زنده تصویر از حرم مطهر امام رضا علیه السلام ادامه دارد
+
نوشته شده در دوشنبه دهم مهر 1385ساعت 5:4 توسط عظیم قاسمی
|
آيه 53 سوره زمر رابخوانيد امروز توفيق پيدا كردم اين اين تفسير را در ذيل آيه قل يا عبادي .....
خواندم اينگونه بود  چون نامه عمل را به دست بنده دهند شرمش آيد كه بخواند!از حق تعالي خطاب آيد :اي بنده من آن روز كه گناه كردي و شرم نداشتي تو را رسوا نكردم و پوشيدم امروز كه شرمنده اي كجا وچگونه تو را رسوا كنم اما دوستان ماه رمضان آمد وبازهم نكته اي از همان تفسير :اگر تو تن به روزه دادي عارفان از اول تا آخر عمر روزه دارند ميدان روزه تو يك روز و ميدان روزه آنان يك عمر است .يكي از عارفان يكي از مريدان را گفت تواني روزه هميشگي گيري گفت چگونه گفت آنكه همه عمر خود يك روز سازي و به روزه باشي وپس به ديدار خداوند روزه را بگشايي . اينك ماه رمضان آمد كه به آتش گرسنگي تن ما را بسوزاند و به آب توبه دلهاي گناهكاران را بشويد .اي كه قدر اين نعمات را نداني هر كجا در حهان نوازش وشرفي است در كنار تو است : اسلام بهترين دين ۀقرآن بهترين كتاب ومحمد مصطفي(ص)كه پيشرو جهانيان است پيامبر تو و كعبه كه شريفترين خانه هاست قبله تو و ماه رمضان كه شريف ترين ماههاست موسم معاملت تو است ماهي كه در آن گناه آمرزيده شود ديو ها رانده ودرب بهشت گشوده ودرهاي دوزخ بسته مي شود وشعری از امام : ماه رمضان شد می ومیخانه ور افتاد عشق وطرب و باده به وقت سحر افتاد در ضمن با توجه به درخواست هاي مكرر دوستان به زودي قسمت دوم سفر نامه را مي نويسم .
+
نوشته شده در یکشنبه دوم مهر 1385ساعت 22:14 توسط عظیم قاسمی
|
|
 عظیم قاسمی
|
مدارس فاصله نبود به یکی از دوستان گفتم ایشان کار را منوط به استخاره کرد و سپس گفت پیشنهادم راه بی خطر مشهد است .شبها تا صبح فکر این سفر مرا مشغول کرده بودوخواب را ار از سرربوده بود .یک روز صبح برای اولین بار با داریوش عسکری در میان گذاشتم و ایشان عجب استقبالی کرد که شاید جرقه اصلی سفر همین استقبال ایشان بودنجیم صفری را هم تو اداره دیدم ایشان گفتند یعنی می شود گفتم اگر خدا بخواهدبه زالپور زنگ زدم ایشان باید پول کتابهای هنرستان را به حساب می ریختند گفتند اگر این مساله حل شد می آیم به قرض الحسنه انصار رفتم آخر وقت بود داوود ربانی تحویلدار صندوق گفت حسابها را بسته ام ومن وقتی علت نیاز به پول را که احتمال سفر بود عنوان نمودم اشک در چشمانش جمع شد وفورا از حسابم پول را برداشت کرد وبه من داد وگفت ای کاش من هم می آمدم .بعد از ظهر در شیراز مقداری وسایل مورد نیاز خریداری کرده بودم اما هنوز سفر یک رویای تحقق نا یافتنی بود وقتی به منزل آمدم ساعت ۱۱شب بود پدرم گفت آقای صفری چند بار زنگ زده حتما با ایشان تماس بگیر .وقتی تلفن زدم آقا نجیم گفتند آماده باش سحر هنگام نماز صبح باید حر کت کنیم گفتم بقیه بچه ها چی؟ قرار شد داریوش را من وزالپور را ایشان هماهنگ کند .داریوش گفت من زیر پل غدیر ساعت ۷ صبح منتظرم که البته بعدا پل را کربلا نامیدیم.سحر عجب سر عجیبی را در خود نهفته دارد گاه اذان گاه تسبیح ملک وملکوت گاه حرکت .از پدرومادر خداحافظی کردم که البته باورش برایشان سخت بود.از آنها خواهش کردم تا من زنگ نزدم به کسی چیزی نگویید.وقتی به ماشین سوار شدم دیدم کشاورز و داوود ربانی هم هستند تعجب کردم بعد دیدم داوود از طریق مهندس کشاورز آمده است.داریوش هم سوار شد آیا واقعا این راه ما را به کربلا می برد؟
دشداشه عربی پو شیده بود به عنوان راهنما انتخاب شد البته ایشان خود را بلدچی نامید .بالاخره پیاده حرکت کردیم وبه سفارش آن پیر آب ویخ فراوان برداشتیم .به بیشه زاری رسیدیم که به گفته کشاورز محل جنگهای ایذایی بود من فکر می کردم اگر یکساعت پیاده روی کنیم به عراق می رسیم اما ساعتها در دل تاریکی شب می رفتیم واز عراق خبری نبود .سنگرهای به جا مانده ادوات و...به چشم می خورد بوی شهدا می آمد.ساعت ۲نیمه شب نشستیم عرق از سر ورویمان می ریخت اما تنها فکرمان دیدن قبر شش گوشه حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام بود.تعدادی پیرمرد هم با ما بودند یکی از آنها گفت اگر امام حسین ما را راه ندهد چه کنیم اشک از چشمانش روان بود دلم شکست .