اين داستان را خواندم داستان آموزنده اي بود براتون مي نويسم
روزي سوراخ کوچکي در يک پيله ظاهر شد . شخصي نشست و ساعتها تقلاي پروانه رابراي بيرون آمدن از سوراخ کوچک پيله راتماشا کرد. ناگهان  تقلاي پروانه متوقف شدو به نظر رسيد که خسته شده و ديگر نمي تواند به تلاشش ادامه دهد. آن شخص مصمم شد به پروانه کمک کندو با برش قيچي سوراخ پيله را گشاد کردپروانه به راحتي از پيله خارج شد اما جثه اش ضعيف و بالهايش چروکيده بودند. آن شخص به تماشاي پروانه ادامه داد . او انتظار داشت پر پروانه گسترده و مستحکم شود واز جثه او محافظت کند اما چنين نشد . در واقع پروانه ناچار شد همه عمر را روي زمين بخزد . و هرگز نتوانست با بالهايش پرواز کند . آن شخص مهربان نفهميد که محدوديت پيله و تقلا براي خارج شدن از سوراخ ريز آن را خدا براي پروانه قرار داده بود تا به آن وسيله مايعي از بدنش ترشح شود و پس از خروج از پيله به او امکان پرواز دهد . گاهي اوقات در زندگي فقط به تقلا نياز داريم. اگر خداوند مقرر ميکرد بدون هيچ مشکلي زندگي کنيم فلج ميشديم - به اندازه کافي قوي نميشديم و هر گز نمي توانستيم پرواز کنيم

+ نوشته شده در  شنبه سی و یکم تیر 1385ساعت 0:18  توسط عظیم قاسمی  | 

نمی خواستم آپ کنم ولی این خبر رو شنیدم حیفم اومد به دل شما تسلی ندهم

سایت دانشگاه رژیم صهیونیستی تلاویو توسط هکرهای جوان ایرانی هک شد

دوست دارید سوختن پرچم اسراییل رو در سایت خودشون ببینیید پس اینجا راکلیک کنید با ذکر صلوات

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هفتم تیر 1385ساعت 9:55  توسط عظیم قاسمی 

پدر دستانش را به سمت آسمان بلند كرده وقطره قطره اشك بر محاسنش جاري بود

آرام آرام زير لب زمزمه يارب يارب راسرداده وبراي فرزندانش  دعا مي كند.

فرزندان حيران وسرگردان بي خبر ازپدر بر سر يكديگر مي زنندو به بيراهه مي روندپدر مهربان آنان را مي بيند وقلبش مي شكند

هر گاه يكي از فرزندان بي اعتنا به پدر به بيراهه مي رود اين پدر است كه ناراحت مي شود و هرگاه يكي از فرزندان دچار مشكل مي شود اين پدر است كه قلبش مي شكند.

پدر سحر خيز مدينه است وتمام شب را به جز اندكي به مناجات وعبادت مشغول است.

نگاهش نافذ كلامش شيوا بيانش رسا ست اما حيف كه فرندان چشم وگوش خود رابسته وپدر خودرا فراموش كرده اند.

سالهاي سال است كه نسيان وگناهان فرندان پدر را به زندان غيبت انداخته وافسوس كه فرزندان ديگر وجود پدر نازنين را فراموش كرده اند.وحضورش را طلب نمي كنند.

پدر گاهي برسر قبر خاكي بدون چراغي در بقيع مي نشيند صورتش را بر قبرمي گذاردوقصه غصه اش را با مادر مي گويد .گاهي درد غريبي اش را باغريب كربلا قسمت مي كند.وگاهي به نجف مي آيد كوفيان عصرش را با كوفيان هم عصر پدرش مقايسه مي كند .

گاهي  فوج فوج  شيعيان را دركنار قبر امام رضا به نظاره مي نشيند.  هركس طلبي داردهمسر –شغل-سلامتي بيمار –دادن قرض ها ولي يك دعا فراموش شده بود دعاي حضور پدر .گويي اينها اصلا چنين پدري را فراموش كرده اند .

بغض گلويم را مي فشرد پدر تنهاي تنها هنوز هم دستانش را به سوي آسمان بلند كرده وبراي من وتو دعا مي كند اما  آيا يكبار براي هجرانش  گريه كرده ايم وحضورش را از خداوند طلب  نموده ا يم ؟

ادامه مطلب

ادامه مطلب...

+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم تیر 1385ساعت 19:38  توسط عظیم قاسمی  | 

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می کند
بلبل طبعم هوای نغمه خوانی می کند
همتم تا می رود ساز غزل گیرد به دست
طاقتم اظهار عجز و ناتوانی می کند
با همه نسیان تو گویی کاز پی آزار من
خاطرم با خاطرات خود تبانی می کند
طفل بودم دزدکی پیر و نحیفم ساختند
آنچه گردون می کند با ما نهانی می کند
گر زمین دود هوا گردد همانا آسمان
با همان نخوت که دارد آسمانی می کند
شهریارا گو دل از ما مهربانان مشکنید
ورنه قاضی در قضا نامهربانی می کند

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم تیر 1385ساعت 0:0  توسط عظیم قاسمی  | 

به نام حضرت دوست

لحظات شادی  خدا را ستایش کن.

لحظات سختی خدا را جستجو کن.

لحظات آرامش خدا را مناجات کن.

لحظات دردآور به خدا اعتماد کن.

و در تمام لحظات خدا را شکر کن.

+ نوشته شده در  یکشنبه هجدهم تیر 1385ساعت 11:31  توسط عظیم قاسمی  |