گنجشكي محزون با خداي خود شكوه كرد كه :
پروردگارا صبحگاهان طوفاني فرستادي كه آشيانم را به زير افكند. من با تو چه كرده بودم و كدام گوشه سلطنتت را تنگ كرده بودم كه مستوجب چنين عقوبتي شدم ؟
خداي فرمود:
ماري بزرگ در كمين تو و جوجه هايت بود در حاليكه تو در خواب خوش بودي . بادي در راه بود فرستادمش تا لانه ات را به آرامي واژگون كند تا از نيستي برهي !
«چه بسا چيزي را خوش نداشته باشيد حال آنكه خير شما در آن است» بقرة آيه 216

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفتم شهریور 1387ساعت 11:37  توسط عظیم قاسمی  | 

 

نامه آيت‌الله محمدحسين بهجتي به فرزندش

ای دل‌پسند دلخواه،
دلم مي‌خواهد چون ستاره بر لب بام هستي بدرخشي و چون کهکشان از افق‌هاي بلند بتابي؛ چون قلّه هيماليا، بر آسمان سرکشي و چون شفق، نور آفتاب را در سينه خود نگهداري؛ چون ارواح پاک از فرط صفا به عرش پر گيري و چون مسيح بر آسمان عروج کني؛ چون امواج يک لحظه از حرکت باز‌نايستي؛ چون دريا عميق و بي‌کران باشي. دلم مي‌خواهد چون صدف، پر گوهر اما خاموش باشي؛ چون براق، مرکب جان خويش گردي و آسمان‌ها را درنوردي تا پيمبر جانت را به معراج قُرب جانان برساني. دلم مي‌خواهد در اخلاص، سلمان و در زهد اباذر و در اسرار، کميل و در شوق و استقامت حجر بن عدي، در بيان حجّت، هشام بن حکم و در علم و حکمت، مؤمن الطّاق و در عرفان و عمل اويس قَرن و در صبر و ثبات، زينب زمان باشينور چشمم،
چشم دارم که کم از ذره نباشي که با همه خردي، همتي بلند دارد و تا به آفتاب نرسد، پاي از سير و دست از طلب نکشد.
ذرۀ خرد به خورشيد رسيد از سبـکي ماند سرگشـته به راه آن که سبـک‌بار نشد
آشنا باش کزين پـرده خبرها شنـوي گوش بيـگانه ز اسرار، خبـر‌دار نشد

مي‌خواهم کم از نحل نباشي، نمي‌بيني که با همه ضعف و ناتواني چه شيرين‌کار و سازمان‌ديده و پرتلاش، دوست‌نواز و دشمن‌گداز است. جز از گل‌هاي پاک ننوشد؛ از گل‌هاي هرزه و بدبو بپرهيزد و جز بر گياهان پاک ننشيند و برنخيزد.
مي‌خواهم دريا باشي نه حباب، دريا باشي که قطرات سرگردان باران و رودهاي بي‌قرار و جوي‌ها و نهرهاي بي‌پناه را در سينه خود جاي دهي و از الطاف بي‌دريغ خويش همه را بهره‌مند سازي، حباب نباشي که سبک‌مايه و تنگ‌حوصله بوده، از پروا آکنده باشي که فرجام هوا زوال و فناست.
حباب آسا هواي خودنمائي کرد دلتنگم شدم هم صحبت دريا چو ترک اين هوا کردم

چو دريا باش که ظاهرش از باطنش بهتر است؛ نه چون حباب که ظاهري آراسته دارد و باطني خراب، بر باطن تهي خويش پرده از ريا و تزوير کشيده و سر به کبريائي برافراخته است و بدين جهت است که بد‌عاقبت است؛ نسيمي پرده‌اش بدرد و بادي آبرويش ببرد.
مي‌خواهم چون شميم گل‌هاي کوهستاني باشي که از خود به‌درمي‌رود و به نقطه‌هاي دور پراکنده مي‌گردد تا از عطر خويش دل‌هاي پريشان را جمع و جان‌هاي محزون را شاد و شکفته سازد و مبادا هرگز چون شعله به گِرد خويش پيچي و چون گردباد خودمحور باشي، نبيني که شعله از خودخواهي، دور و نزديک را بسوزد تا خود برافروزد و گردباد از خودمحوري، غبار برانگيزد و فضا را تيره سازد؟!

فرزند دلبندم،
نصيحتي خواسته بودي، چند جمله مي‌نويسم شايد از آن ميانه يکي کارگر افتد و تو را مي‌سزد که اندرز پدر به جان بپذيري که هم تو شايسته و عاشقي و هم من، دلسوز و مشفق.
فرزندم،
بزرگترين مانع رسيدن به کمال آلوده بودن به گناه است که گناه سمّ قتّال است و اسباب وبال. هر اندازه از گناه فاصله گيري، به خدا نزديک شوي و هر چه بيشتر گناه را ترک کني، رضاي حق را بهتر جذب کني. حافظ مي‌گويد:
در ره منزل ليـلي که خطرهاست در آن شرط اول قـدم آنست که مجنـــون باشي

غوطه در اشک بزن، کاهل طريقت گويند پاک شو اول و پس ديده بر آن پاک انداز!

عزيزم،
اول‌گام راهيان طريق حق، اطاعت فرمان و ترک عصيان است. جائي که صفي‌الله را با ترک اولائي ز بهشت مي‌رانند؛ چگونه آلودگان را با آن همه گناه به بهشت فراخوانند؟! اگر مي‌خواهي به قرب خدا رسي؛ بايد ترک هوا کني که صاحبان گناه، آبروئي ندارند و آنان را به کعبه رضاي حق راهي نيست. بيچارگي و واماندگي و بدبختي بشر، همه از معصيت است که گناه، عامل ذلت و باعث نکبت و وسيله سلب توفيق و سبب لغزش از طريق است.

دعاي کميل را با تفکر در واژه واژه آن بخوان تا از عواقب شوم گناه آگاه گردي. خوب بينديش که علي(عليه‌السلام) چه مي‌گويد و آثار شوم گناه را چگونه بيان مي‌فرمايد. گاهي گناه، بلا نازل مي‌سازد و گاه برکت مي‌برد و گاه مانع رفع دعا و اجابت التماس بنده مي‌گردد؛ گاهي حلاوت عبادت را از آدمي مي‌گيرد که دل از گناه تيره مي‌شود و توفيق از انسان دور مي‌گردد. آن گاه در پايان دعا، بي‌تابي علي را با همه عصمت و طهارتش بنگر؛ درست چون مجروحي خون از بدن رفته و چون زمين‌خورده‌اي دست و پا شکسته و چون مصدومي در تصادف متلاشي گشته، دست استغاثه برمي‌آورد و فرياد برمي‌دارد و پريشان و بي‌طاقت مي‌نالد که خدايا زود باش، شتاب کن، همين شب، همين ساعت، همين لحظه دستم را بگير که مي‌افتم، توفيقم بخش که اين زهر هلاکم مي‌کند، درمانم کن که اين درد هم اکنون مرا مي‌کشد. از درد به خود مي‌پيچد که هر نفس، خطر مرگ تهديدش مي‌کند، ناله مي‌زند و خدا را قسم مي‌دهد که: «...ان تهب لي في هذه اللّيله و في هذه الساع کلّ جرم اجرمته و کلّ ذنب اذنبته...»
راستي چه بي‌انصافي و بزرگ‌ستمي است که انسان با مولاي مهربان خويش درافتد و با آن همه عنايت و نوازش و مرحمت که از او مي‌بيند، باز جرئت ورزد و فرمان او را مخالفت نمايد. آه، چه بي‌شرمي از اين بالاتر و چه وقاحتي از اين زشت‌تر؟ و چه گستاخي از اين رسواتر؟ آه، چه خجلت‌آور است که او با بي‌نيازي، ناز تو کشد و تو با آن همه نياز، به او پشت کني!! او تو را فراخواند و تو فاصله گيري و به عقب برگردي؛ او در حق تو، وفا کند در پي وفا، کرم کند بر سر کرم و نعمت دهد پياپي و نوايت رساند دمادم و تو در حق او، جفا کني بر سر جفا و جرئت‌ ورزي در پي جرئت!! دعوتش را نپذيري و محبتش را ناسپاسي کني. کفران ورزي و سرپيچي کني. واي و صد واي از اين جسارت که او تو را جويد و خواند و تو از او در غفلت به سر بري. او به تو رو مي‌آرد و تو از او بگريزي. او به گرمي پاسخت گويد و تو دعوتش را اجابت نکني.

عزيز من،
هر گناهي جسارت به خداست. اين همه جسارت را چگونه تحمل مي‌کني؟! آيا روزي مي‌تواني آن را تلافي کني. دعاي توبه زين العابدين را بخوان؛ ببين و بينديش، بخوان و بازخوان. بنگر که چگونه گناه در نظر وي عظيم و غير‌قابل‌جبران است. مي‌فرمايد: «اگر آن قدر دستم را به درگاه تو بلند سازم تا بازوانم از پيکر فروافتد و اگر در برابرت به معذرت رکوع روم و آن‌قدر رکوعم را طولاني کنم تا پشتم بشکند و اگر در برابر تو آن‌قدر به خاک افتم تا مهره‌هاي گردنم از کار افتد و اگر تلافي گناه را همه عمر به جاي نان و آب، خاک و خاکستر خورم با اين همه شايسته بخشش يک گناه نگردم.»

فرزندم،
خوب در گناهان گذشته و حال خويش بينديش و همواره آن را به ياد داشته باش و همواره هراسان و بيمناک باش که کار گناه وخيم است و عاقبتش نامعلوم. اگر تو آن را فراموش کني، خدا فراموش نخواهد کرد. هر زمان که حالي داري، استغفار کن و از خد آمرزش خواه که پيامبر گرامي با عصمت عظيمش هر روز هفتاد بار استغفار مي‌کرد. خوف از گناه علامت ايمان است که پيامبر(ص) به اباذر فرمود: «نشان مؤمن آن ست که اگر گناهي کند چنان هراسان باشد که گوئي در کنار صخره‌اي لرزان قرار گرفته که هر لحظه بيم آن مي‌رود که آن صخره عظيم فروغلتد و بر او فروافتد.»

فرزندم،
به خود اجازه هيچ گناهي مده اگرچه خرد و حقير باشد؛ که هر گناهي مخالفت خداست و مخالفت خدا در هر امر عظيم است و علي(عليه السلام) فرمود: «اشدّ الذنوب ما استخفّ به صاحبه؛ سخت‌ترين گناه گناهي‌ست که گنه‌کار آن را کوچک شمارد.» مگر نه اين است که کوه‌هاي بزرگ از سنگ‌ريزه‌هاي خرد و درياي بي‌کران از قطرات باران فراهم مي‌آيد؟ شاعر عرب مي‌گويد:
خلِّ الذنوب صغيرها و کبيرها فَهُوَ التُّقي لا تُحقِرنَّ صغيرهً ان الجِبال مِن الحِصي
و امام بزرگوار موسي بن جعفر(عليه‌السلام) فرمود: «خشم خدا در ميان گناهان پنهان است، پس هيچ گناه را مرتکب مشو چه داني شايد همان گناه کمين‌گاه خشم خداست و تو با ارتکاب آن به خشم خدا دچار خواهي شد.»

عزيزم،
گاه يک شعله موجب حريقي بزرگ مي‌گردد و کبريتي خرمني را آتش مي‌زند و موئي ديده را کور مي‌سازد؛ پس مبادا هيچ گناهي را کوچک شماري که در ديد بزرگان معرفت هر گناهي کبيره است.
هر چند که پند در جهان بسيار است پندي دهمت که گوهري شهوار است
مشمار گنه خرد و گر چند کم است يک شعله کم آفت صد نيـــزار است

اگرچه سخن به درازا کشيد، بگذار سخني ديگر از زين‌العابدين(عليه‌السلام) که دردشناس و درمان‌دان است، در خطر گناه، براي تو بخوانم که تو فروغ چشم و آرام دل مني و دريغم آيد که تو را از خطرات گناه در حدّ توان خويش آگاه نسازم. دوست دارم که تو را پيش از سقوط در چاه، بيدار سازم تا به چاه نيفتي و اگر خداي ناکرده افتادي، رهائي خويش را به سرعت چاره‌ جوئي و در چاه نماني که ماندن همان است و هلاکت همان. در مناجات نخستين از مناجات پانزده‌گانه زين‌العابدين(عليه‌السلام) چنين مي‌خواني: «الهي البستني الخطايا ثوب مذلّتي وَ جَلّلني التباعد منک لباس مسکنتي و امات قلبي عظيم جنايتي؛ يعني، خدايا گناهان لباس ذلّت و خواري بر تنم پوشانده و دوري از تو جامه بدبختي و بيچارگي در برم کرده و جنايت بزرگ من، دلم را نه افسرده که مرده ساخته است.»
در هر حال مردانه کوشش کن و به هر طريق که مي‌تواني از راه مراقبه يا محاکمه يا ندامت و توبه و يا استغفار و التماس، گرد معصيت و غفلت را از آينه دل بزداي و مراقب باش تا دگر باره غبار بر آن ننشيند.

فرزند محبوبم،
از تو که کم گناه کرده‌اي و دلي پاک و باصفا داري، فراوان التماس دعا دارم. مبادا پدر گنه‌کارت را فراموش کني، تو را به خدا مي‌سپارم.

خدا‌حافظ
پدرت محمد‌حسين بهجتي

+ نوشته شده در  یکشنبه سوم شهریور 1387ساعت 12:13  توسط عظیم قاسمی  | 

((جاءَ اَلحَقُّ وَ زَهَقَ الباطِلُ اِنَّ الباطِلَ کانَ زَهوقاً))
از وبلاگ گروه دینی وقرآن استان همدان
چگونه يك حديث، اينشتين را شگفت‌زده كرد؟
هيچ جا در هيچ مذهبي چنين احاديث پر مغزي يافت نمي‌شود و تنها اين مذهب شيعه است كه احاديث پيشوايان آن نظريه ي پيچيده «نسبيت» را ارائه داده ولي اكثر دانشمندان آن را نفهميده‌اند.
«آلبرت اينشتين» فيزيكدان بزرگ معاصر، در آخرين رساله‌ علمي خود با عنوان «دي اركلارونگ Die Erklarung» (به معناي بيانيه) كه در سال 1954 در آمريكا و به زبان آلماني نوشت، اسلام را بر تمامي اديان جهان ترجيح داده و آن را كامل‌ترين ومعقول‌ترين دين دانسته است.
اين رساله در حقيقت همان نامه‌نگاري محرمانه اينشتين با مرحوم آيت‌الله العظمي بروجردي است. اينشتين در اين رساله «نظريه نسبيت» خود را با آياتي از قرآن كريم و احاديثي از كتاب‌هاي شريف نهج البلاغه و بحارالانوار تطبيق داده و نوشته است كه هيچ جا در هيچ مذهبي چنين احاديث پر مغزي يافت نمي‌شود و تنها اين مذهب شيعه است كه احاديث پيشوايان آن نظريه ي پيچيده «نسبيت» را ارائه داده ولي اكثر دانشمندان آن را نفهميده‌اند.
يكي از اين حديث‌ها حديثي است كه علامه مجلسي در مورد معراج جسماني رسول اكرم (ص) نقل مي‌كند كه: «هنگام برخاستن از زمين، لباس يا پاي مبارك پيامبر به ظرف آبي مي‌خورد و آن ظرف واژگون مي‌شود. اما پس از اينكه پيامبر اكرم(ص) از معراج جسماني باز مي‌گردند مشاهده مي‌كنند كه پس از گذشت اين همه زمان، هنوز آب آن ظرف در حال ريختن روي زمين است».
اينشتين اين حديث را از گرانبهاترين بيانات علمي پيشوايان شيعه در زمينه «نسبيت زمان» دانسته و شرح فيزيكي مفصلي بر آن مي‌نويسد. اينشتين همچنين در اين رساله «معاد جسماني» را از راه فيزيكي اثبات مي‌كند. او فرمول رياضي معاد جسماني را عكس فرمول معروف «نسبيت ماده و انرژي» مي‌داند: E = M.C2 >> M = E /C2
يعني اگر حتي بدن ما تبديل به انرژي شده باشد دوباره مي‌تواند عينا به تبديل به ماده و زنده شود.
اينشتين در اين كتاب همواره از آيت الله بروجردي با احترام و به لفظ «بروجردي بزرگ» ياد كرده و از شادروان پروفسور حسابي نيز بارها با لفظ «حسابي عزيز» ياد كرده است.
اصل نسخه اين رساله اكنون به لحاظ مسايل امنيتي به صندوق امانات سري لندن (بخش امانات پروفسور ابراهيم مهدوي) سپرده شده و نگهداري مي‌شود.
اين رساله را پروفسورابراهيم مهدوي (مقيم لندن) ، با كمك يكي از اعضاء شركت اتومبيل‌سازي بنز و به بهاي 3 ميليون دلار از يك عتيقه‌فروش يهودي خريداري كرد.
دستخط اينشتين در تمامي صفحات اين كتابچه توسط خط‌ شناسي رايانه‌اي چك شده و تأييد گشته است

+ نوشته شده در  جمعه چهاردهم دی 1386ساعت 23:24  توسط عظیم قاسمی  | 

دوستان عید آل الله مبارک

باده بده ساقيا،ولى ز خم غدير 
چنگ بزن مطربا،ولى به ياد امير

وادى خم غدير،منطقه نور شد 
باز كف عقل پير،تجلى طور شد

+ نوشته شده در  سه شنبه چهارم دی 1386ساعت 22:25  توسط عظیم قاسمی  | 

+ نوشته شده در  پنجشنبه هشتم آذر 1386ساعت 20:39  توسط عظیم قاسمی  | 

حضرت علی (َع) می فر ماید :

اندک کار مداوم و مستمر بهتر از خیل کثیری از

کارهایی است که تداوم نداشته باشد و به 

نتیجه نرسند.کارهای بزرگ را به چند کار کوچک

دست یافتنی تبدیل کنیم و با هدف گذاری های

کمی و کیفی ،ان ها را به سر انجام برسانیم .

فرایند آغاز و استمرار و پایان درست کارها

را ببینیم و همه ی امکانات را برای تحقق

آن بسیج کنیم .به عبارت دیگر ،اگر کار ها را کوچک

 و جمع وجور شروع کنیم ،ولی با عمق و

 استحکام بیشتری به انجام برسانیم ،

بهتر از شروع بزرگ ،ولی

استمرار ناقص و نتیجه نا معلوم است .

ژاپنی ها می گویند :کم زیاد است و این را

بیش تر در آموزش   بکار می بندند.

یعنی اگر مطالب را کم ،

ولی عمیق ارائه دهیم ،

بهتر از حجم زیاد با عمق کم است .

معنای این جمله ی کوتاه ،

عمق بخشیدن به کارها

به جای پخش کردن و گستردن

بی رویه ی آن ها با عمق کم است .

پس مدیر با برنامه و اندیشمند مدیری است که .........

( نقل از رشد مدیریت مدرسه -شماره ۱-مهر ۸۶) 

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفتم آذر 1386ساعت 23:11  توسط عظیم قاسمی  | 

گفتم:"چقدر احساس تنهايي مي‌كنم..." گفتي:" من كه نزديكم..." (بقره/۱۸۶)1 گفتم:" تو هميشه نزديكي؛ من دورم... كاش مي‌شد مرا به خود نزدیک گردانی..." گفتي: "هر صبح و عصر، پروردگارت رو پيش خودت، با خوف و تضرع، و با صداي آهسته ياد كن." (اعراف/۲۰۵)2 گفتم:" اين هم توفيق مي‌خواهد!" گفتي:" دوست نداريد خدا ببخشدتون؟"(نور/۲۲)3 گفتم:" این برگ آرزوی من است ." گفتي:" پس از خدا بخواهيد ببخشدتون و بعد توبه كنيد." (هود/۹۰)4  گفتم:" با اين همه گناه... آخه چيكار مي‌تونم بكنم؟" گفتي: "مگه نمي‌دونيد خداست كه توبه رو از بنده‌هاش قبول مي‌كنه؟!"    (توبه/۱۰۴)5 گفتم: "ديگه روي توبه ندارم..." گفتي: "ولي خدا عزيزه و دانا، او آمرزنده‌ي گناه هست و پذيرنده‌ي توبه" (غافر/۲-۳)6 گفتم: "با اين همه گناه، براي كدوم گناهم توبه كنم؟" گفتي: "خدا همه‌ي گناه‌ها رو مي‌بخشه" (زمر/۵۳)7 گفتم: "يعني بازم بيام؟ بازم منو مي‌بخشي؟" گفتي: "به جز خدا كيه كه گناهان رو ببخشه؟" (عمران/۱۳۵)8  گفتم: "نمي‌دونم چرا هميشه در مقابل اين كلامت كم ميارم! آتيشم مي‌زنه؛ ذوبم مي‌كنه؛ عاشق مي‌شم! ... توبه مي‌كنم." گفتي:" خدا هم توبه‌كننده‌ها و هم اونايي كه پاك هستند رو دوست داره" (بقره/۲۲۲)9 ناخواسته گفتم: "الهي و ربي من لي غيرك" گفتي: "خدا براي بنده‌اش كافي نيست؟" (زمر/۳۶)10 گفتم: "در برابر اين همه مهربونيت چيكار مي‌تونم بكنم؟" گفتي:" اي مؤمنين! خدا رو زياد ياد كنيد و صبح و شب تسبيحش كنيد. او كسي هست كه خودش و فرشته‌هاش بر شما درود و رحمت مي‌فرستن تا شما رو از تاريكي‌ها به سوي روشنايي بيرون بيارن. خدا نسبت به مؤمنين مهربونه" (احزاب/۴۱-۴۳)11

1- فاني قريب .::

2- و اذكر ربك في نفسك تضرعا و خيفة و دون الجهر من القول بالغدو و الأصال .::

3- ألا تحبون ان يغفرالله لكم .::

4- و استغفروا ربكم ثم توبوا اليه .::

5- الم يعلموا ان الله هو يقبل التوبة عن عباده .::

6- الله العزيز العليم غافر الذنب و قابل التوب .::

7- ان الله يغفر الذنوب جميعا .::

8- و من يغفر الذنوب الا الله .::

9- ان الله يحب التوابين و يحب المتطهرين .::

10- اليس الله بكاف عبده .::

11- يا ايها الذين آمنوا اذكروا الله ذكرا كثيرا و سبحوه بكرة و اصيلا هو الذي يصلي عليكم و ملائكته ليخرجكم من الظلمت الي النور و كان بالمؤمنين

رحيما .::

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم آذر 1386ساعت 23:23  توسط عظیم قاسمی  | 

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام آبان 1386ساعت 16:37  توسط عظیم قاسمی  | 

دکتری هست ژاپنی به اسم ماسارو ایمو تو آقای ایموتو حدود ده هزار آزمایش بر روی آب انجام داده

ایشون معتقده که آب  یه موقع هایی رفتار کریستالی از خودش نشون میده .

و آبهای مختلف رو در آزمایش های مختلف قرار میده اب رو منجمد میکنه ملکول های اب رو زیر میکروسکوپ میزاره و نظاره میکنه تمام مجامع فیزیک و زیست شناسی دنیا هم ازمایش های ایشون رو پذیرفتن .

اون میگه اب با توجه به اون محیطی که قرار میگرد تفاوت میکنه  یعنی اگه شما

اب رو میریزی تو یه سطل یا یه پارج یا یه کاسه اب شکل ظاهری اب تغییر میکند یعنی خودشو هم شکل میکنه با اون ظرف

میگه نه تنها شکل ظاهری اب  منطبق با شرایط پیرامونیست بلکه شکل مولکولی ابهم تغییر میکند

حالا یه سری تصاویر رو ببینید .

این عکس  مولکول ابی است که راکد مثل ابی که پشت سد است ابی که مثل دریاچه ها که اب ساکن است و ابهایی که جاری است مثل رودخانه که بین شهرا میگذرد

معتقده ملوکول اینا زشت میشود

ابهاییکه راکدن به خاطر  راکد بودن زشت میشوند  ابهاییکه جارین به خاطر طیف قالب منفی ادمهای اطرف ان زشت میشود

اولین تصویر از اب یک دریاچه است به اسم بیواکو این دریاچه بزرگترین دریاچه درمرکز ژاپن است

تصویر اول

ایشون میگه چون این اب ساکن است مولکولش زشت شده  همین سکون باعث میشه که مولکول اب زشت بشه

تصویردوم ه رودخانه ای هست به اسم یودو این رودخانه از چندین شهر ژاپن عبور میکنه این شکله ملکولشه

 

میگه به دلیل این که از شهرا عبور میکنه و اکثر مردم تفکرات منفی دارن . فکر منفی مردم  روی ملکول اب تاثیر گذاشته 

ما باید از اب الگو بگیریم  ایشون میگه دلیل بر زشت بودن ملکول اب  یا به دلیل ساکن بودن ابه یا به د لیل حرکت کردن از کنار مردمی که فکرشون منفی است اقای ایمو تو میگه ابهاییکه تازه از دل کوه میان بیرون  ابهای چشمه هاییکه برف اب شده وجریان پیده میکنن و از دل کوه میان بیرون به دلیل اینکه در معرض افکار منفی مردم قرار نگرفتن  هنوز مثبته مثبته  شکلش هم به میزا ن مثبت بودنش خوشکله

تصویر سوم

این ابی است که تازه از چشمه میاد بیرون نه از دهی گذشته نه از شهری گذشته ابشو گرفتن و زیر میکروسکوپ دیدن

تصویر چهارم

اب چشمه ای  است این تصویر هم باز نشون داده وقتی از سرچشمه اومده بیرون از دل کوه اومده بیرون چقدر زیباست همین ابه میره تو رود خونه شهر ببینید چه افتضاحی میشه

تصویر پنجم

اب چشمه ایست باز ابی هستش که تازه از چشمه میاد بیرون

 تصویر ششم  اینم ابه چشمه دیگرایست

تصویر شماره هفتم اینم یه چشمه دیگه

 

مولکول اول مال اب یه سد است که خیلی بی ریخته و اون  مولکول پایینی مال اب همون سد است که چند نفر اورد پیش اب سد گفت دعا کنید  شاید باورتون نشه بعد از ده ثاینه  دوباره گذاشت زیر میکرسکوپ این تصویر  رو ببینید بعد از دعا اینجوری شد چقدر عجیب

 

اینم تصویرآب بعد از دعا

این تصویر اب لوله کشی

همین تصویر زشت که حال ادمو بهم میزنه اب لوله کشی است که در شهر توکیوگرفت

حالا اومد به پانصد نفر استاد مسائل معنی درگوشه گوشه ژاپن که هیچ کدوم تو توکیو نیستن گفت سر یه ساعت مشخصی من یه فنجون اب رومیزمه تو توکیو  اب که تصویرشو دیدید  سر فلان ساعت میخوام همتون به این ابه فکر کنید  ودعا کنید که خوشکل شه

خب این همین تصویری بعد از دعا کردن پانصد نفر خیلی عجیبه نه

 

اینم عکس دکتر و آدرس سایتش

http://www.masaru-emoto.net

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم آبان 1386ساعت 19:40  توسط عظیم قاسمی  | 

از بررسی آیات و روایات مربوط به نماز به دست می آید که نماز ها از حیث اثر گذاری بر پنج گونه اند .

البته این تقسیم بر اساس کیفیت نمازها و اقسام نمازگزارها است.

1.       نماز ناب : نماز ناب نمازی است که با بالاترین درجه از عشق و معرفت و بیشترین خشوع و حضور خوانده شود . نمازی که در آن خاطر نمازگزار آنی غافل از خدا و معطوف به دنیا نشود و نمازگزار به گونه ای در آن غرق شود که اگر تیر از پایش در آورند متوجه نشود .نماز ناب مخصوص انبیائ و اولیائ است و مقام والایش مرهون همین نماز است . آری نماز ناب چنین اثری دارد . عارفانی چون محمد (ص) ، علی (ع)و علی ابن الحسین (ع) باید که چنین نماز بگزارد . انسانهای معصوم و برگزیده ای که دسترسی به مقام و نماز آنان برای دیگران میسر نیست .

2.       نماز پر آثار :نمازی است که آگاهانه و عاشقانه بگزارند . نمازی ناب و پر از حضور ، توسط انسانهای خالص و ناب . این گونه نماز ها در انسان سازی و جامعه سازی نظیر ندارد و مخصوص عارفان و بندگان صالح خدا هستند . افسوس که عارفان در جامعه بسیار اندکند .

پروردگارا عرفان نماز را به ما عطا فرما و ما را به گزاردن نماز عارفانه موفق ساز .

3.                 نماز موثر : چنانچه آفات نماز یعنی جهل ، ضعف ، 

سهو وریا را به آگاهی ، ایمان ، توجه و اخلاص بدل سازیم نمازمان نماز موثری خواهد بود . آنان که نماز موثر و سازنده به جای می آورند بسیار کمتر از کسانی هستند که نماز کم اثر می خوانند . این نماز، نماز مومنانی است که اهل علم و معرفتند.

4.                 نماز کم اثر :  نمازی است که غالباً از اول وقت

خود به تاخیر می افتد و چنانچه در آغاز وقت خوانده شود باز هم با توجه کامل و حضور دل خوانده نمی شود این نماز همان نماز ساهی و غافل است . در دوره فرعون آمده است : وای بر نماز گزاران ، همان نماز گزارانی که از نماز خود فراموش می کنند ( فراموشکار در نماز خود هستند .)

با توجه به آنچه گفته شد بعضی از آفات نماز ضعف ایمان و فراموشی است.

بکوشیم که ضعف را به قوت و سهو را به توجه بدل سازیم . ساهی نماز نباشیم و مستحق ویل نگردیم . نماز پر اثر بگذاریم  و از آن بهره برداریم .

 

5.                 نماز بی اثر : نمازی است که نماز گزارنده آن را نه

از روی اعتماد و به عنوان یک تکلیف بلکه برای چشم و گوش دیگران و به عنوان یک فریب می خواند و چون نمازش خالی از انگیزه های خدائی و به دور از آگاهی و احساس تعهد و مسئولیت است گاهی نماز می خواند و گاهی نمی خواند .

وقتی که در حضور مردم است می خواند و هنگامی که در خلوت است نمی خواند حال که نماز حضور در محضر مردم نیست بلکه حضور در محضر پروردگار  است و او همیشه و هرجا حاضر و ناظر است .

چنین نمازی نه تنها بی اثر و فاقد آثار نیک می باشد بلکه زیانبار است . همانند خوراک فاسد است زیان فردی دارد و چون برای فریب است زیان جمعی دارد. از این رو نه تنها نزد خدا فاقد ارزش است بلکه از گناهان است . آیا نباید نماز گناه آلود و بی ارزش و بی اثر را غیر معتبر بشمارد و مهر باطل شد بر آن بزنند؟ آیا این گونه نماز گزاران در خور « ویل » نمی باشند . در سوره ماعون می خوانیم : وای بر نماز گزاران ... همان نماز گزارانی که در نماز خود ریا می ورزند .

 بزرگ ترین آفت نماز جهل و ریا است و بهترین عوامل بهبود نماز و هر کار دیگر آگاهی و اخلاص است ریا کردن برای دنیا است و همچنان که وضو برای نماز واجب است ترک ریا و دست شستن از دنیا نیز که وضوی باطنی است برای نماز و روی آوردن به خدا ضرورت دارد .

این وضویی است که می توان با آن تا قیامت نماز گزارد .

نماز را با ریا از اثر نیندازیم . ترک ریا کنیم و نمازی اثر بخش بگزاریم .

+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم آبان 1386ساعت 19:53  توسط عظیم قاسمی  | 

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم مرداد 1386ساعت 0:8  توسط عظیم قاسمی  | 

سس۱:نماز برایم مانند جریمه دادن است چه کنم؟ ۱

ج:زیاد بگویید "و ربک الغنی ذوالرحمه" ...و پروردگار تو  بی نیاز  و  رحمتگر است...

  س۲:مدتی است شیطان و هوای نفس در تزکیه باطن و لسان و کم خوری و کم گفتن و کم خوابیدن اذیتم می کند.. برای رفع این معایب چه کنم؟

ج:گوی سبقت را نماز شب خوانها ربوده اند . مخفیانه برای تقلیل طعام هم هرچه را که قصد دارید بخورید, اول جدا نماييد, مثلا در سيني جداگانه و قناعت هم نكنيد..آن وقت فقط از آن میل کنید..این عمل را نمایید تا معلوم گردد.

  س۳: برای توفیق نماز شب چه کنیم؟

ج:با قراعت آیه آخر سوره کهف و اهتمام به این امر و اگر علاج نشد تقدیم بر نصف شود.

 س۴: برادری دارم که به هیچ وجه نماز نمی خواند و رفیق ناباب دارد و هرچه او را موعظه می کنیم گوش نمی دهد... لطفا یک راه صحیح نشان دهید؟

ج:بعد از نماز جعفر طیار (ع) برای هدایتش دعا کنید و در سجده آخر برای این مقصد دعا نمایید و اشک بریزید.

 س۵: چه کنیم تا نماز صبح مان  قضا نشود..؟ چون گاهی نمازمان قضا می شود و ما ناراحت می شویم.

ج:کسی که باقی نمازهایش را در اول وقت بخواند خدا او را برای نماز صبح بیدار میکند.

 س۶:چه کنیم تا در نماز حضور قلب داشته باشیم؟

ج:وقتی وارد نماز می شوید هنگام خواندن حمد و سوره به معنای آن توجه کنید تا ارتباظ حفظ شود.

س۷: چرا بقیه فرق اسلام دست بسته نماز می خوانند؟

ج: هنگامی که اسرای ایرانی را نزد خلیفه ثانی بردند وی دید آنها در برابر او دست بسته ایستاده اند..گفت:این کار در برابر خدا سزاوارتر است لذا دستور داد در نماز  تکتف کنند و دست بسته نماز بخوانند

 س۸:برای ازدیاد محبت به حضرت ولی عصر (عج) چه کنیم؟

ج:گناه نکنید و نماز اول وقت بخوانید.

  س۹:برای تقرب هر چه بیشتر به پروردگار چه باید کرد؟

ج:ترک معصیت در اعتقادات و عملیات و نماز اول وقت کافی و وافی است برای وصول به مقامات عالیه..اگر چه هزار سال باشد.

  س۱۰:برای حل مشکلات پیچیده چه کنیم؟

ج:مداومت بر نماز جعفر طیار(ع)  داشته باشید.

منبع:کتاب صدای سخن عشق

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم تیر 1386ساعت 17:37  توسط عظیم قاسمی  | 

از نظر عرفانى حقيقت مرگ چيست؟ چرا برخى در دنيا احساس پوچى مى‌كنند؟

مرگ يعنى عصاره زندگى. مسأله مرگ در فرهنگ انبياى الهى اين نيست كه انسان مى‌ميرد، بلكه مرگ ‏به اين معناست كه انسان، مرگ را مى‌ميراند و بين اين دو خيلى فرق است زيرا كسى كه مى‌گويد من ‏مى‌ميرم و نابود مى‌شوم، چنين آدمى يا پوچ خواهد بود يا بى‌بندوبار، يا هميشه نااميد است يا بارى به هر ‏جهت؛ زيرا مى‌گويد وقتى پايان زندگى، نابودى است چرا از لذت زودگذر بهره نبرم. براى او حلال و حرام ‏يكسان است. زشت و زيبا يكسان است. مسأله غيرت و مسئوليت و تعهد مطرح نيست. مى‌گويد عاقبت ‏زندگى نابودى است. اين يك فكر باطل و يك جهان‌بينى غلط است اما انبياء به ما آموخته‌اند كه انسان، مرگ ‏را مى‌ميراند، مرگ را تسليم خود مى‌كند نه انسان بميرد و تسليم مرگ شود. تعبير قرآن اين نيست كه شما ‏مى‌ميريد. تعبير قرآن اين است كه شما مرگ را مى‌چشيد و مى‌ميرانيد. نفرمود مرگ، هر كسى را مى‌چشد. ‏فرمود هر كسى مرگ را مى‌چشد «كلّ نفس ذائقَة المَوتِ»(1). شما اگر تشنه‌ايد، يك ليوان آب يا شربت ‏را كه مى‌نوشيد، اين شربت را محو كرده‌ايد يا شربت شما را محو كرده است؟ شما اين ليوان آب را از بين ‏برده‌ايد يا اين ليوان آب، شما را؟ شما او را هضم كرديد يا او شما را؟ قرآن نمى‌گويد مرگ، انسان را مى‌چشد ‏مى‌گويد انسان، مرگ را مى‌چشد. مرگ يعنى تحول، مرگ يعنى تغيير، انسان تغيير و تحول و دگرگونى را ‏مى‌چشد، محو مى‌كند و به ثبات مى‌رسد.‏

وانگهـان نور به آفـاق دميم از دل خويش
چون به خورشيـد رسيديم غبـار آخر شد

ما براى هميشه زنده‌ايم. اگر بزرگان ادب‌پرور گفته‌اند ما وقتى مى‌ميريم به خورشيد مى‌رسيم و ديگر ‏بى‌غبار زندگى مى‌كنيم يعنى ما به دارالقرارى كه قرآن گفته است مى‌رسيم. الان ما در عالم حركتيم، سيال ‏و سياريم و به دارالقرار مى‌رسيم و آرام مى‌گيريم. ماييم كه مرگ را هضم مى‌كنيم نه اين كه مرگ ما را هضم ‏كند و از بين ببرد. مرگ يعنى تحوّل، مرگ يعنى هجرت، مرگ يعنى جابجا شدن. ما به جايى مى‌رسيم كه ‏جابجا شدن و تحول و دگرگونى را هضم مى‌كنيم و به ثبات مى‌رسيم. ديگر نمى‌ميريم. اين روحيه با آن ‏روحيه‌اى كه مرگ را نابودى مى‌داند، تفاوتشان از زمين تا آسمان است. آنچه را كه شما در جوان‌هاى غرب ‏مى‌بينيد اين است كه يا پوچند يا بى‌بند و بار. مى‌گويند پايان زندگى نابودى است. آنها خيال مى‌كنند انسان ‏كه مى‌ميرد مثل يك درختى است كه خشك مى‌شود. چون الان يك زندگى گياهى دارند يعنى خوب خرامانند، ‏خوب تغذيه مى‌كنند، خوب بالنده‌اند، خوب رشد مى‌كنند و چون كسى كه در حد يك حيات گياهى فكر مى‌كند ‏پايانش حيران شدن است و خبرى بعد از 60 يا 70 سال نيست، يا احساس پوچى مى‌كند يا بارى به هر ‏جهت مى‌شود. ولى اگر كسى جهان‌بينى‌اش اين بود كه «مرغ باغ ملكوتم» وقتى كه مى‌ميرم اين قفس ‏مى‌شكند و از قفس تن و طبيعت آزاد مى‌شوم و پَر مى‌كشم، اين شخص به ديار باز مى‌انديشد. به آسمان ‏وسيع مى‌انديشد. همان كه قرآن فرمود: «وَسَارِعُوا إِلَى مَغْفِرَةٍ مِن رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماوَاتُ ‏وَالْأَرْضُ ...»(2). برويد سراغ باغى كه به پهناى آسمان‌هاست. در روايات ائمه (عليهم‌السّلام) فرمودند تمام ‏اهل زمين اگر مهمان يك بهشتى باشند، جا دارد. يعنى خانه‌اش آنقدر وسيع است كه اگر يك وقت اين شش ‏ميليارد جمعيت كرهٔ زمين ظهر مهمانش باشد جا دارد. ‏
روح ما فوق‌العاده وسيع است. ما كه اين پيكر خاكى نيستيم. اين پيكر خاكى گوشه‌اى از آن گوشه‌هاى ‏حيات انسانى است. اين عظمت را انسان نبايد هدر بدهد و رايگان بفروشد. ائمه و انبيا (عليهم‌السّلام) ‏آمدند، وجود مبارك ولى عصر (ارواحنا فداه) مى‌آيند كه اين معانى را براى ما تبيين كنند. بگويند كه اى انسان ‏تو زندگى گياهى ندارى. زندگى حيوانى ندارى. تو بالاتر از زمينى. تو بالاتر از آسمانى. به دليل اين كه شما ‏در عالم خواب، بدنتان در رختخواب است روحتان كجاها مى‌رود. اين روح همان است كه شما بعد از مدتى با ‏آن سروكار داريد. آن را كه نمى‌شود ارزان فروخت. پس اگر براى ما روشن شد كه ما مرگ را مى‌ميرانيم، نه ‏مى‌ميريم، ما تحول و دگرگونى را از پاى درمى‌آوريم، نه از پا درافتيم؛ آن گاه درست مى‌انديشيم. مى‌گوييم ‏هر كارى كه انجام مى‌دهيم بايد با ابد ما سازگار باشد، با ابديت ما سازگار باشد. وجود مبارك ولى عصر (عج) ‏كه ظهور مى‌كند اين معارف را به ما القاء مى‌كند. وقتى اين معارف را به ما القاء كرد امور مادى براى ما جاذبه ‏ندارد. آن وقت نه ظلم مى‌كنيم نه زير بار ظلم مى‌رويم. چنين جهانى پر از عدل و داد مى‌شود و حضرت اولين ‏كارى كه مى‌كند بسيج فرهنگى را تقويت مى‌كند. يعنى جهان‌بينى باز به انسان مى‌دهد. مى‌گويد هرگز ‏نمى‌ميرى. آنچنان اين بزرگان بر مرگ مسلط هستند كه مى‌گويند اى مرگ، اگر نمرده‌اى، مرا درياب مبارز ‏مى‌طلبند. يك پهلوان جهانى براى مبارزه، جهان‌پهلوان مى‌طلبد. اين مرگ كجاست كه من او را از پاى درآورم. ‏اى مرگ اگر نمرده‌اى دريابم. چون من مشكل ندارم. چون من مى‌خواهم از اين زندان آزاد بشوم. ‏

مرغ باغ ملكوتم نيم از عالم خاك
چند روزى قفسى ساخته‌اند از بدنم

من مى‌خواهم از اين زندان بيرون بيايم. پس ما با اين انگيزه، با اين جهان‌بينى، با اين ديد همراهيم.‏

‏(1) سورهٔ انبياء، آيهٔ 35.‏
‏(2) سورهٔ آل‌عمران، آيهٔ 133.‏

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1386ساعت 22:57  توسط عظیم قاسمی  | 

آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ، می خواهم بدانم،دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟. بسوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند؟

+ نوشته شده در  جمعه دهم فروردین 1386ساعت 11:47  توسط عظیم قاسمی  |